DOĞLACIK KÖYÜ

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;
O benimdir, o benim milletimindir ancak.

Çatma, kurban olayım, çehreni ey nazlı hilal!
Kahraman ırkıma bir gül! Ne bu şiddet, bu celal?
Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helal...
Hakkıdır, hakk´a tapan, milletimin istiklal!

Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım.
Hangi çılgın bana zincir vuracakmış şaşarım!
Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım.
Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar,
Benim iman dolu gö?süm gibi serhaddim var.
Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imanı boğar,
´Medeniyet!´ dedi?in tek di?i kalm?? canavar?

Arkada?! Yurduma alçaklar? u?ratma, sak?n.
Siper et gövdeni, dursun bu hayas?zca ak?n.
Do?acakt?r sana va´detti?i günler hakk´?n...
Kim bilir, belki yar?n, belki yar?ndan da yak?n.

Bast???n yerleri ´toprak!´ diyerek geçme, tan?:
Dü?ün alt?nda binlerce kefensiz yatan?.
Sen ?ehit o?lusun, incitme, yaz?kt?r, atan?:
Verme, dünyalar? alsan da, bu cennet vatan?.

Kim bu cennet vatan?n u?runa olmaz ki feda?
?uheda f??k?racak topra?? s?ksan, ?uheda!
Can?, canan?, bütün var?m? als?n da hüda,
Etmesin tek vatan?mdan beni dünyada cüda.

Ruhumun senden, ilahi, ?udur ancak emeli:
De?mesin mabedimin gö?süne namahrem eli.
Bu ezanlar-ki ?ahadetleri dinin temeli,
Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli.

O zaman vecd ile bin secde eder -varsa- ta??m,
Her cerihamdan, ilahi, bo?an?p kanl? ya??m,
F??k?r?r ruh-i mücerred gibi yerden na´??m;
O zaman yükselerek ar?a de?er belki ba??m.

Dalgalan sen de ?afaklar gibi ey ?anl? hilal!
Olsun art?k dökülen kanlar?m?n hepsi helal.
Ebediyen sana yok, ?rk?ma yok izmihlal:
Hakk?d?r, hür ya?am??, bayra??m?n hürriyet;
Hakk?d?r, hakk´a tapan, milletimin istiklal!

Mehmet Akif Ersoy